dummy afbeelding - laatste wil

Deze bijna honderdjarige wordt moe van nietsdoen

Vanwege haar gebroken heup is de 99-jarige Puck de Fouw in een verpleegtehuis waar meteen de toon van dit interview is gezet: Puck gaat naar huis en peinst er niet over om daar nog twee weken te blijven zoals de dokter haar voorschreef. Ze heeft alles al geregeld om over twee dagen haar biezen te pakken. Uiteindelijk is dit háár leven, háár beslissing en háár verantwoording en daar heeft niemand wat mee te maken. Dit geldt ook voor haar levenseinde. Als het zover is, zal ze ook dan het heft in eigen hand nemen. Ze is niet bang om dood te gaan, maar voorlopig heeft ze daar geen behoefte aan want ze heeft een leuk, druk en gevarieerd leven.

 

Haar hele leven heeft ze  gewerkt. Zo was ze achtereenvolgens secretaresse op een damesconfectiefabriek in Nieuw-Zeeland, rijksambtenaar en de enige vrouwelijke scheepvaartagent bij Nedlloyd. Toen zij en haar man uit dochterlijke plicht naar Nederland terugkwamen, ging Puck Engelse les geven aan een zigeunerfamilie en zat ze, heel even, in de bijstand. Haar 60-jarige man, die door zijn werk aan de Birmaspoorlijn een enorm trauma had opgelopen, vocht dapper door als klusjesman en schilder. Totdat Puck een rekest indiende bij de koningin en een verzoek bij Defensie, waardoor zij en haar man na veel omwegen een defensiepensioen kregen.

 

Ook na het overlijden van haar man – nu tien jaar geleden – bleef Puck actief. Ze schafte zich een computer aan en mailt dagelijks met familieleden in alle delen van de wereld. Verder doet ze vrijwilligerswerk. Ze is voorzitter van de bewonersvereniging, redactielid van het bewonersbulletin, houdt interviews en probeert meer bewoners aan te trekken voor het fijne appartementencomplex waar ze nu woont. Ze vindt het belangrijk een taak te hebben in het leven. Anders is het zo zinloos. Bovendien wordt ze bekaf van nietsdoen.

 

Maar mocht Puck een beroerte krijgen, of oud zijn, vegeteren en niets meer bijdragen aan de wereld, dan is het prima om dood te gaan. Ze is nieuwsgierig naar wat er daarna gebeurt. Misschien gaan we dan door als een sprankje energie. Het mysterie is er, maar we zullen het bij leven nooit doorgronden. Ze is niet gelovig, noemt zich een religieus humanist maar denkt dat alles is voorbeschikt. Godsdienst wijst ze niet af want dit is onze beschaving waarvan naastenliefde een essentieel onderdeel is. Zonder dat zou het een janboel worden. Daarom is ze lid geworden van Laatste Wil, een prachtige organisatie, omdat het haar ‘fatsoenlijk’ leek iets te doen voor de niet-zelfredzame mensen. Dat gunt ze hen. Zoals ze ook lid is van de NVVE (Nederlandse Vereniging voor Vrijwillig Levenseinde), Vrienden van de Levenseindekliniek, van de bibliotheek en van het vervoersbedrijf voor ouderen in haar gemeente. Zo hoort dat.

Zelf rekent ze erop dat een van de euthanasieverenigingen ook haar zal helpen als ze daaraan toe is. Ze speelt op safe door overal lid van te zijn. De niet-reanimeren penning van de NVVE ligt binnen handbereik en ieder jaar gaat ze naar de huisarts om haar euthanasieverklaring te tekenen. Hopelijk is het laatstewilmiddel op tijd beschikbaar. Anders regelt Puck wel iets!

Top